
Detektyw Lisek Rudek
Zagadka znikających szyszek
- Ages 6–7
- 7 min read
- Story 1 of 2
The text and illustrations were made with the help of artificial intelligence (AI).
W wiosce Jarzębinowo, tam gdzie w pniach drzew są małe okrągłe drzwi, a jesienią wszystkie jarzębiny obsypują się czerwonymi koralami, stało najstarsze drzewo w okolicy. W jego pniu mieściło się Biuro pod Jarzębiną. Pracował w nim detektyw Rudek – młody rudy lis z białą piersią, białym koniuszkiem ogona i czarnymi skarpetkami na łapach. Nosił musztardową kamizelkę z mnóstwem kieszonek, a na zielonym sznurku – mosiężną lupę. Razem z nim pracowała Pestka, malutka myszka polna z ciemnym paskiem na grzbiecie, wielkimi okrągłymi uszami i w zielonej czapeczce. Pestka miała notesik na sznurku i zapisywała w nim każdą wskazówkę.
Pewnego jesiennego ranka do biura zapukała pani Wiewiórka. Fartuszek w białe groszki miała przekrzywiony, a puszysty ogon nastroszony ze zdenerwowania. – Panie detektywie, ktoś mi podbiera szyszki! – zawołała. – Zbieram je na zimę do wielkiego kosza przed domem. Wczoraj wieczorem był pełny po brzegi. A dziś rano? Brakuje pięciu! Przedwczoraj brakowało czterech. Kto by robił coś takiego? – Zaraz to sprawdzimy – powiedział Rudek i poprawił lupę. – Pestka, notesik.
Kosz pani Wiewiórki stał pod jarzębiną przy okrągłych drzwiach. Rudek obszedł go dookoła, raz, drugi i trzeci. Pestka wspięła się na sam brzeg kosza i zajrzała do środka. – Szyszki leżą równo – powiedziała. – Nikt tu nie grzebał łapami. Tylko z wierzchu jest mniej. – Kiedy znikają? – spytał Rudek. – Rano – odparła pani Wiewiórka. – Wtedy chodzę na targ po orzechy. Wracam, a szyszek już nie ma. Pestka zapisała: po pierwsze, znikają rano. Po drugie, tylko z wierzchu.
Pestka od razu miała pomysł. – Może to wiatr? – Wiatr porozrzucałby szyszki dookoła – odparł Rudek. – A tu nie leży ani jedna. Potem przyjrzał się trawie wokół kosza. Była jeszcze mokra od porannej rosy i każdy krok zostawiał w niej ciemny ślad. Rudek obejrzał ją bardzo dokładnie, kawałek po kawałku. Widać było tylko drobne ślady łapek pani Wiewiórki, prowadzące od okrągłych drzwi do kosza i z powrotem. Nic więcej. Ani jednego obcego śladu. – Ktoś wziął szyszki z kosza, ale nie przeszedł przez trawę – powiedział Rudek powoli. – Bardzo ciekawe. Pestka zapisała: po trzecie, żadnych obcych śladów łap wokół kosza.
Rudek przyklęknął i przyłożył lupę do trawy przy koszu. Między źdźbłami coś leżało. Podniósł to ostrożnie dwoma pazurkami. Było to małe piórko – czarne, w białe plamki, jakby ktoś je pokropił mlekiem. – Ciekawe – mruknął Rudek. – Pani Wiewiórko, czy pani ma pióra? – Ależ skąd! – oburzyła się pani Wiewiórka i zaraz się roześmiała. – Mam futerko i ogon. Pestka narysowała piórko w notesiku. Po czwarte: czarno-białe piórko w plamki.
Potem Rudek poprosił, żeby pani Wiewiórka pokazała mu szyszki, które sama zjadła. Pani Wiewiórka przyniosła z domu kilka ogryzków. Rudek obejrzał je przez lupę. – Proszę spojrzeć, Pestko – powiedział. – Wiewiórka obgryza łuski ząbkami, jedną po drugiej, równiutko, aż zostaje cienki ogryzek jak patyczek. Myszy robią podobnie. Jeśli znajdziemy szyszki zniszczone inaczej, będziemy wiedzieć, że to ktoś, kto nie ma takich ząbków jak my. Pestka pokiwała głową i zapisała to bardzo starannie, z podkreśleniem.
Nagle z oddali dobiegł dźwięk: stuk-stuk-stuk-stuk! Ucichł na chwilę i znów: stuk-stuk-stuk! – Co to? – spytała Pestka, nastawiając okrągłe uszy. – Słychać to od strony starej sosny na skraju wioski – powiedziała pani Wiewiórka. – Stuka tak co rano, od kiedy pamiętam. Nikt już na to nie zwraca uwagi. Rudek uniósł brwi. Pestka zapisała: po szóste, stukanie przy starej sośnie. A potem zmieniła na „po piąte”, bo przecież piątego jeszcze nie było.
Poszli ścieżką między jarzębinami, a Rudek co kawałek pochylał się nad ziemią. Pod jedną z jarzębin znalazł drugie czarno-białe piórko, a dalej – łuskę od szyszki, jakby coś zgubiło ją po drodze. Ścieżka prowadziła prosto do starej sosny. Pod nią leżał spory stos szyszek. Rudek podniósł jedną. Łuski były postrzępione, poszarpane i porozchylane na wszystkie strony, jakby ktoś je dziobał tysiąc razy. – To nie są ząbki – szepnęła Pestka, przypominając sobie podkreślenie w notesiku. – Nie są – zgodził się Rudek.
Pestka usiadła na korzeniu i przeczytała wszystkie wskazówki po kolei: szyszki znikają rano, tylko z wierzchu kosza. Wokół kosza nie ma żadnych obcych śladów łap, chociaż trawa była mokra. Przy koszu i na ścieżce leżały czarno-białe piórka w plamki. Przy starej sośnie co rano słychać stukanie. A szyszki pod sosną nie są obgryzione ząbkami, tylko podziobane. – Rudku, ja już chyba wiem – szepnęła. – Ktoś, kto ma pióra i dziób. I kto stuka. – Też tak myślę – uśmiechnął się Rudek. – A ty, jak myślisz, kto to może być?
Zadarli głowy. Wysoko na pniu, w szerokiej szczelinie kory, tkwiła szyszka, wciśnięta mocno jak korek w butelkę. A przy niej, przytrzymując się pazurkami kory, siedział ptak w czarno-białe plamy, z czerwoną plamką z tyłu głowy i drugą czerwoną pod ogonem. Uderzał dziobem w szyszkę: stuk-stuk-stuk! Spod łuski wypadło nasionko, a ptak złapał je zręcznie. – Dzięcioł! – zawołała Pestka. – Dzień dobry! – zawołał Rudek. – Czy możemy porozmawiać?
Dzięcioł zsunął się niżej i przekrzywił głowę. – Jestem Stukacz – przedstawił się. – A to jest moja kuźnia. Wciskam szyszkę w szczelinę, żeby się nie ruszała, i wyłuskuję nasionka. Kiedy szyszka jest pusta, wyrzucam ją na dół i przynoszę następną. Dzięcioły tak robią, to bardzo wygodne. Pod kuźnią zawsze rośnie potem góra pustych szyszek, bo jeden dzięcioł potrafi ich przez zimę rozdziobać naprawdę dużo. Pestka spojrzała na Rudka i bez słowa pokazała mu w notesiku piórko. Piórka dzięcioła były dokładnie takie: czarne, w białe plamki. – A skąd pan bierze szyszki? – spytał Rudek łagodnie. Stukacz się zawahał. – Z takiego wielkiego kosza pod jarzębiną. Rano zawsze stoi pełny, a nikogo przy nim nie ma. Myślałem, że… że ktoś je tam zostawił dla ptaków. Brałem tylko z wierzchu, żeby nie robić bałaganu. Rudek kiwnął głową. Teraz wszystko pasowało. Dlatego wokół kosza nie było żadnych śladów w mokrej trawie: tajemniczy gość wcale nie chodził. Przylatywał.
Kiedy wrócili do pani Wiewiórki, Stukacz przyleciał z nimi, bardzo zawstydzony, z jedną szyszką w dziobie. – Przepraszam – powiedział cicho. – Nie wiedziałem, że to pani zapasy na zimę. Pani Wiewiórka najpierw zrobiła wielkie oczy, a potem się uśmiechnęła. – Mój drogi, w lesie leży mnóstwo szyszek – powiedziała. – Pokażę ci, gdzie spadają najdorodniejsze. A za to ty będziesz mi rano stukał w drzwi, kiedy będę zaspana. Zgoda? – Zgoda! – zaćwierkał Stukacz.
Pestka narysowała w notesiku małą kuźnię dzięcioła, a obok uśmiechniętą wiewiórkę. Rudek zapisał w księdze spraw biura: „Sprawa znikających szyszek – rozwiązana. Nikt nic nie ukradł. Ktoś po prostu nie wiedział”. Wieczorem w Biurze pod Jarzębiną zapaliła się lampka. Rudek odłożył lupę na parapet, a Pestka zamknęła notesik na sznurku. – Sprawa zamknięta – szepnął Rudek. – Dobranoc, Jarzębinowo – odszepnęła Pestka. W wiosce gasły po kolei okienka, a oni zasnęli, zanim księżyc wspiął się nad najwyższą sosnę.