Back to the series

Podwodne przygody Muszelki

Muszelka i za ciasny domek

  • Ages 4–5
  • 5 min read
  • Story 1 of 2

The text and illustrations were made with the help of artificial intelligence (AI).

Na dnie ciepłej zatoki, tam gdzie piasek układa się w drobne zmarszczki, a z góry wpadają do wody złote smugi światła, mieszkała Muszelka. Była małym krabem pustelnikiem. Miała pomarańczowo-czerwone łapki w białe kropeczki, długie czułki i błyszczące czarne oczka na słupkach. Jak każdy krab pustelnik, nosiła na sobie domek – pustą muszlę po morskim ślimaku. Chowała w niej swój miękki, zakręcony ogonek, a kiedy była zmęczona, chowała się cała. Jej domek był szary, trochę porysowany i bardzo, bardzo znajomy.

Pewnego ranka Muszelka obudziła się i chciała się przeciągnąć. Wyciągnęła jedną łapkę – stuk. Wyciągnęła drugą – stuk. Spróbowała wsunąć się głębiej, ale domek uwierał ją z każdej strony, jak sweterek, z którego się wyrosło. – Ojej – westchnęła. – Chyba mój domek się skurczył.

Nad kępą trawy morskiej przepływała właśnie Babcia Tonia, stara żółwica morska o zielono-brązowej skorupie we wzór sześciokątów. Pływała po tej zatoce od bardzo dawna i wiedziała mnóstwo rzeczy. – Domek się nie skurczył, kochanie – powiedziała łagodnie. – To ty urosłaś. Kraby pustelniki rosną przez całe życie, więc co jakiś czas szukają sobie większej muszli.

– Mam się wyprowadzić? – Muszelka przytuliła się do szarej ścianki. – Ale ja tu zawsze mieszkałam. Tu jest mój kącik i moja rysa w kształcie księżyca. W brzuszku zrobiło jej się chłodno i smutno, bo nawet dobre zmiany potrafią trochę niepokoić. Babcia Tonia zbliżyła się powoli i dotknęła jej domku nosem. – Pójdziemy razem – powiedziała. – I nie musisz się spieszyć.

Ruszyły po piaszczystym dnie, między ukwiałami, które kołysały się jak kwiaty na wietrze. Pierwsza pusta muszla leżała pod płaskim kamieniem. Muszelka obejrzała ją ze wszystkich stron, zajrzała do środka, a potem wsunęła tam czułki i przednią łapkę, żeby zmierzyć, ile jest miejsca. Tak właśnie robią kraby pustelniki, zanim się przeprowadzą. – Za duża – oceniła. – Jest ciężka jak kamień. Nie dałabym rady jej nosić.

Druga muszla była za wąska – Muszelka utknęła w niej do połowy i musiała się wycofać, aż Babcia Tonia uśmiechnęła się cichutko. Trzecia była śliczna, ale miała w boku dziurkę, przez którą przelatywały bąbelki. – Nigdy nie znajdę domku – szepnęła Muszelka i oczka na słupkach opadły jej smutno. – Znajdziesz – odparła Babcia Tonia. – Szukanie to też część przeprowadzki.

Wtedy coś zamigotało nad nimi srebrem. To przypłynęła Świetlinka, mała srebrna rybka o różowych płetwach, najszybsza gaduła na całej rafie. – Szukacie domku? – zawołała wesoło. – Przy wielkim koralowcu leży muszla w różowe paski! Widziałam ją dziś rano, kiedy goniłam swój ogon. Gdzieś za koralowcem mignęło przy tym coś fioletowego i zaraz zniknęło, ale nikt nie zdążył się przyjrzeć.

Do wielkiego koralowca było daleko, a kraby pustelniki chodzą bokiem i niezbyt prędko. Babcia Tonia opuściła się więc na piasek tuż obok Muszelki. – Wsiadaj – powiedziała. – Moja skorupa jest szeroka jak łódka. Muszelka wdrapała się na zielono-brązowe sześciokąty i mocno chwyciła się brzegu. Popłynęły nad łąką trawy morskiej, nad różowymi koralowcami, które wyglądały jak bukiety kwiatów, i nad płaskimi rybkami, które leżały na dnie, udając piasek. Świetlinka płynęła przodem i co chwilę oglądała się, czy nadążają. Muszelce wiatr… to znaczy woda, rozwiewała czułki, i po raz pierwszy tego dnia zachichotała.

Muszla rzeczywiście tam była: spiralna, w różowe i kremowe paski, gładka jak perła. Muszelka zmierzyła ją czułkami. Zmierzyła łapką. Zajrzała do środka i poczuła, że serce bije jej szybciej. Potem zrobiła coś bardzo odważnego: wyszła ze starego domku i szybciutko, raz-dwa, wskoczyła do nowego. – W sam raz! – pisnęła. – Mogę się przeciągać, ile chcę!

Szary domek został na piasku, pusty i trochę samotny. Muszelce zrobiło się go żal. Ale zaraz zza kamyka wyjrzał Drobinek – krab pustelnik jeszcze mniejszy od niej, o jasnych, piaskowych łapkach. Drobinek mieszkał dotąd w maleńkiej muszelce, za ciasnej jak naparstek. Popatrzył na szary domek tak, jakby zobaczył pałac. – Możesz go wziąć – powiedziała Muszelka. – Ma rysę w kształcie księżyca. Bardzo dobrze się w nim śpi.

– Widzisz? – szepnęła Babcia Tonia. – Na rafie dobry domek nigdy się nie marnuje. Kiedy jeden krab pustelnik się przeprowadza, ktoś mniejszy chętnie bierze jego muszlę. A potem ktoś jeszcze mniejszy bierze muszlę tamtego. Muszelka pomyślała, że to bardzo mądre urządzenie świata, i poczuła w środku ciepło – takie, jak od słońca na płyciźnie.

Wieczorem woda w zatoce zrobiła się granatowa, a wysoko nad powierzchnią zapaliła się czerwono-biała latarnia. Jej światło kołysało się na falach. Muszelka wsunęła się do swojego różowego domku, złożyła czułki i szepnęła: – Dobranoc, morze. A morze odpowiedziało cichutko: szszsz… szszsz… i kołysało ją aż do rana.

The end

Sweet dreams. Save the story for another night or pass it on.

Create a free account to save and download stories

We use strictly necessary cookies to keep you signed in and remember your language. With your permission we would also like to measure how the site is used. Cookie policy