
Leśne Pogotowie
Pogotowie i zgubione orzechy
- Ages 4–5
- 5 min read
- Story 1 of 2
The text was made with the help of artificial intelligence (AI).
Pod korzeniami Starego Buka, za okrągłymi drzwiczkami, mieściło się Leśne Pogotowie. Na półkach stały słoiczki z ziołami, w kącie leżała mapa lasu, a nad drzwiami wisiał na sznureczku fioletowy dzwoneczek w kształcie dzwonka polnego. Kto w lesie miał kłopot, ten dzwonił. Pogotowie prowadziła borsuczka Bogna, spokojna i mądra, w okrągłych drewnianych okularach i zielonym fartuszku. Pomagał jej zając Skoczek z żółtą chusteczką pod szyją, najszybszy w całym lesie, i sikorka Pinka, która widziała z góry wszystko.
Tego jesiennego popołudnia dzwoneczek zadzwonił bardzo niecierpliwie: dzyń-dzyń-dzyń-dzyń! Za drzwiami stała mała ruda wiewiórka z puszystym ogonem. Miała łzy w oczach. – Jestem Rudka – chlipnęła. – Zgubiłam orzechy. Wszystkie, które ukryłam na zimę. Szukam od rana, a teraz już nic nie wiem i boję się, że zimą będę głodna.
Skoczek aż podskoczył. – Nic się nie martw! Zaraz je znajdę! – zawołał i już chciał pędzić w las. – Będę kopał pod każdym drzewem, pod każdym krzakiem, pod każdym kamieniem! Jestem szybki, w mig przekopię cały las! I już stał na tylnych łapkach, z uszami w górze, gotowy do biegu.
Bogna położyła mu łagodnie łapę na ramieniu. – Poczekaj chwilkę, Skoczku – powiedziała. – Las jest bardzo duży. Najpierw posłuchajmy Rudki. Ona była przy tej skrytce. To ona wie najwięcej. Skoczek opuścił uszy. Trochę mu było żal, że nie może od razu biec, ale usiadł obok. Bogna przyniosła Rudce kubek ciepłej wody z miodem i posadziła ją na miękkiej poduszce z mchu.
– Zamknij oczy, Rudko – poprosiła Bogna. – I przypomnij sobie dzień, kiedy chowałaś orzechy. Co widziałaś? Rudka zamknęła oczy. – Słońce świeciło przez liście… – zaczęła powoli. – I słyszałam wodę. Taki szum, plusk-plusk. – A co czułaś pod łapkami? – zapytała Bogna. – Mech. Miękki mech. I zimne, gładkie kamienie. Chyba trzy. Jeden duży i dwa małe, jak mama z dziećmi. A obok rosła paproć, cała złota.
Pinka zatrzepotała skrzydełkami. – Szum wody to strumień! – zaćwierkała. – Polecę wzdłuż niego i poszukam trzech kamieni ze złotą paprocią. Z góry wszystko widać! I już jej nie było. Skoczek popatrzył na Bognę. – To dlatego chciałaś najpierw posłuchać – szepnął. – Teraz wiemy, gdzie szukać. Bogna mrugnęła do niego zza okularów.
Kiedy czekali na Pinkę, Rudka wciąż ściskała kubek obiema łapkami. – Jak się teraz czujesz? – zapytała ją Bogna. Rudka pomyślała chwilę. – Jeszcze trochę się boję – przyznała. – Ale już mniej. Bo nie szukam sama. Skoczek przysunął się bliżej. – Ja też kiedyś zgubiłem coś ważnego – powiedział. – Moją żółtą chusteczkę. Szukałem jej cały dzień i było mi tak smutno, że uszy same mi opadały. A potem znalazła się na krzaku jeżyn, tam, gdzie się bawiłem. Rudka uśmiechnęła się po raz pierwszy tego dnia. Dobrze było wiedzieć, że ktoś rozumie, jak to jest.
Po chwili Pinka wróciła, cała rozćwierkana. – Znalazłam! Nad zakrętem strumienia, pod starą olchą! Trzy kamienie i złota paproć! Ruszyli wszyscy razem: Skoczek przodem, wielkimi susami, Rudka po gałęziach, Bogna spokojnym krokiem z płócienną torbą przez ramię, a Pinka nad nimi, od drzewa do drzewa. Las pachniał grzybami i wilgotnymi liśćmi, a strumień szemrał coraz głośniej.
Przy zakręcie strumienia leżały trzy gładkie kamienie: jeden duży i dwa małe, jak mama z dziećmi. Obok złociła się paproć. Rudka podbiegła, powęszyła, zaczęła grzebać łapkami w mchu, a Skoczek, tym razem bardzo ostrożnie, pomagał jej odgarniać liście. I nagle pod największym kamieniem coś zachrzęściło. Orzechy! Laskowe, brązowe i błyszczące, cała kupka.
Rudka podskoczyła tak wysoko, że prawie dotknęła gałęzi olchy. – Moje orzechy! Dziękuję! – zawołała i uściskała po kolei Bognę, Skoczka i Pinkę. – Wiewiórki chowają orzechy w wielu miejscach – powiedziała Bogna. – Czasem któregoś nie odnajdą i wtedy wiosną z orzecha wyrasta nowy krzaczek leszczyny. Rudka popatrzyła na jeden orzech, który wypadł obok, i postanowiła, że ten zostawi. Niech kiedyś wyrośnie z niego leszczyna dla innych wiewiórek.
Wracali pod Stary Buk, kiedy słońce już zachodziło. Skoczek szedł obok Bogny, wyjątkowo powoli. – Wiesz, Bogno – powiedział – czasem najszybsza pomoc to wcale nie bieganie, tylko słuchanie. Bogna uśmiechnęła się ciepło. Rudka pobiegła do swojej dziupli z pełnym brzuszkiem i pełnym sercem.
Wieczorem Pinka zadzwoniła fioletowym dzwoneczkiem trzy razy, cichutko: dzyń, dzyń, dzyń. To był znak, że w całym lesie wszyscy są już bezpieczni. Stary Buk zaszumiał liśćmi na dobranoc, a Leśne Pogotowie zasnęło spokojnie aż do świtu.