Back to the series

Kosmiczna wyprawa Oli i Kuby

Ola i Kuba lecą na Księżyc

  • Ages 6–7
  • 6 min read
  • Story 1 of 2

The text and illustrations were made with the help of artificial intelligence (AI).

W pokoju Oli i Kuby, między łóżkiem a regałem z książkami, stała rakieta. Nie byle jaka. Zbudowali ją sami z wielkiego kartonu po lodówce, pomalowali w czerwone paski i wycięli w niej okrągłe okienko. Na czubku przymocowali stary kuchenny durszlak, który był anteną, a nogi zrobili z rolek po ręcznikach papierowych. Rakieta miała nawet imię. Nazywała się Tekturka.

Tego wieczoru Ola włożyła pomarańczowy kombinezon, a Kuba błękitny. Oboje założyli białe tekturowe hełmy z okrągłymi okienkami. Ola miała siedem lat, dwa krótkie warkoczyki z zielonymi gumkami i piegi na nosie. Kuba miał pięć lat, jasnobrązowe loczki i małą latarkę, z którą nigdy się nie rozstawał. Usiedli w Tekturce jedno za drugim. – Dokąd lecimy? – zapytał Kuba. – Na Księżyc – odpowiedziała Ola. – To nasz najbliższy sąsiad w kosmosie. Trzy, dwa, jeden… start!

Dywan zafalował jak morze, ściany pokoju rozpłynęły się w granatowej ciemności i Tekturka cichutko uniosła się między gwiazdy. Ziemia za okienkiem robiła się coraz mniejsza, a przed nimi rósł Księżyc: wielki, srebrzystoszary, cały w okrągłych cętkach. Świecił tak jasno, że Kuba aż zmrużył oczy. – Ola, czy Księżyc ma w środku ogromną żarówkę? – zapytał szeptem.

Ola uśmiechnęła się i wzięła od niego latarkę. – Patrz – powiedziała. Zapaliła ją i skierowała na swój biały hełm. Hełm od razu pojaśniał, jakby sam świecił. – Mój hełm nie ma w środku żarówki – wyjaśniła. – Po prostu odbija światło latarki. Z Księżycem jest tak samo. On sam nie świeci. Oświetla go Słońce, a Księżyc odbija to światło w naszą stronę. Słońce jest jego latarką. Kuba pokiwał głową tak mocno, że hełm zjechał mu na nos.

Lecieli dość długo, bo Księżyc tylko wygląda na bliski. – Gdyby jechać do niego samochodem, bez żadnego postoju, podróż trwałaby kilka miesięcy – powiedziała Ola. – Prawie pół roku! Kuba policzył na palcach wszystkie kanapki, które zjadłby w takiej podróży, i wyszło mu, że zabrakłoby palców. Tekturka na szczęście była szybsza od każdego samochodu. Kuba przyklejał nos do okienka i patrzył, jak srebrne kropki kraterów robią się coraz większe, aż w końcu zamieniły się w góry, doliny i równiny pokryte drobnym jak mąka pyłem. Ola sprawdziła, czy Kuba dobrze siedzi, durszlak na czubku zabrzęczał wesoło, a rakieta zaczęła powoli schodzić do lądowania.

Tekturka osiadła miękko na szarej równinie. Wokół panowała cisza, jakiej Kuba nigdy wcześniej nie słyszał. Nie szumiał wiatr, nie śpiewał żaden ptak. – Na Księżycu nie ma powietrza – powiedziała Ola. – Dlatego nie ma wiatru ani dźwięków. Dobrze, że mamy hełmy. Wyszli ostrożnie po drabince i wtedy Kuba podskoczył. Poleciał w górę wysoko, bardzo wysoko, i opadał powoli, jak piórko. – Księżyc przyciąga nas o wiele słabiej niż Ziemia – zaśmiała się Ola. – Tutaj każdy jest mistrzem w skokach!

Ola obejmuje Kubę, siedzą na brzegu krateru i patrzą na niebiesko-białą Ziemię wiszącą na czarnym niebie.
AI-generated illustration

Skakali więc długo, aż zakręciło im się w głowach. Potem Kuba spojrzał pod nogi. W miękkim szarym pyle odbiły się ich buty: duże ślady Oli i mniejsze Kuby, jeden obok drugiego. – Rano wiatr je zdmuchnie? – zapytał. – Tutaj nie ma wiatru ani deszczu – odpowiedziała Ola. – Te ślady mogą zostać na miliony lat. Kuba zastanowił się chwilę, a potem bardzo starannie, krok po kroku, wydeptał w pyle wielkie serce. – Dla mamy i taty – wyjaśnił.

Dalej teren opadał w dół, do wielkiej okrągłej niecki. Takich niecek było wokół mnóstwo, małych jak talerzyk i ogromnych jak całe miasto. – To kratery – powiedziała Ola. – Bardzo, bardzo dawno temu na Księżyc spadały kamienie z kosmosu i zostawiały takie dołki. Ponieważ tu nie pada i nie wieje, kratery wyglądają prawie tak samo jak wtedy. Kuba zaświecił latarką w głąb najbliższego krateru i zobaczył, jak drobny pył lśni w jej świetle jak mąka.

Usiedli na brzegu krateru, żeby odpocząć. Niebo nad nimi było czarne jak aksamit, chociaż świeciło Słońce. – Dlaczego tu jest ciemno, skoro jest dzień? – zdziwił się Kuba. – Bo niebieskie niebo robi powietrze – wyjaśniła Ola. – Na Ziemi światło Słońca rozprasza się w powietrzu i dlatego niebo jest niebieskie. Tutaj powietrza nie ma, więc niebo zostaje czarne.

Wysoko nad horyzontem wisiała Ziemia, niebiesko-biała, z wirującymi chmurami. Była taka piękna i taka daleko, że Kuba nagle poczuł w brzuchu dziwne ściskanie. – Trochę tęsknię za domem – przyznał cicho. Ola objęła go ramieniem. – Wiem. Ja też troszkę. Ale popatrz: z tej strony Księżyca Ziemia prawie wcale nie zmienia miejsca na niebie. Wisi sobie ciągle w tym samym punkcie. Zawsze wiesz, gdzie jest dom. Kuba odetchnął. Od razu zrobiło mu się lżej.

Wrócili do Tekturki, zostawiając za sobą sznur śladów i wielkie serce. Kuba przyłożył latarkę do okienka i trzy razy mrugnął nią w stronę Ziemi, żeby mama i tata wiedzieli, że już lecą. – Trzy, dwa, jeden… start! – zawołała Ola. Księżyc pomachał im na pożegnanie srebrnym blaskiem, a niebieska kulka Ziemi rosła i rosła, aż zrobiła się zupełnie duża.

Tekturka wylądowała miękko na dywanie w ich pokoju. Kuba zgasił latarkę, Ola odłożyła hełmy na półkę, a gwiazdy za oknem mrugnęły do nich na dobranoc. – Odliczamy do snu – szepnęła Ola. – Trzy… dwa… jeden… I zanim doliczyli do zera, oboje już spali.

The end

Sweet dreams. Save the story for another night or pass it on.

Create a free account to save and download stories

We use strictly necessary cookies to keep you signed in and remember your language. With your permission we would also like to measure how the site is used. Cookie policy