
Kosmiczna wyprawa Oli i Kuby
Ola i Kuba lecą na Księżyc
- Ages 6–7
- 6 min read
- Story 1 of 2
The text and illustrations were made with the help of artificial intelligence (AI).
W pokoju Oli i Kuby, między łóżkiem a regałem z książkami, stała rakieta. Nie byle jaka. Zbudowali ją sami z wielkiego kartonu po lodówce, pomalowali w czerwone paski i wycięli w niej okrągłe okienko. Na czubku przymocowali stary kuchenny durszlak, który był anteną, a nogi zrobili z rolek po ręcznikach papierowych. Rakieta miała nawet imię. Nazywała się Tekturka.
Tego wieczoru Ola włożyła pomarańczowy kombinezon, a Kuba błękitny. Oboje założyli białe tekturowe hełmy z okrągłymi okienkami. Ola miała siedem lat, dwa krótkie warkoczyki z zielonymi gumkami i piegi na nosie. Kuba miał pięć lat, jasnobrązowe loczki i małą latarkę, z którą nigdy się nie rozstawał. Usiedli w Tekturce jedno za drugim. – Dokąd lecimy? – zapytał Kuba. – Na Księżyc – odpowiedziała Ola. – To nasz najbliższy sąsiad w kosmosie. Trzy, dwa, jeden… start!
Dywan zafalował jak morze, ściany pokoju rozpłynęły się w granatowej ciemności i Tekturka cichutko uniosła się między gwiazdy. Ziemia za okienkiem robiła się coraz mniejsza, a przed nimi rósł Księżyc: wielki, srebrzystoszary, cały w okrągłych cętkach. Świecił tak jasno, że Kuba aż zmrużył oczy. – Ola, czy Księżyc ma w środku ogromną żarówkę? – zapytał szeptem.
Ola uśmiechnęła się i wzięła od niego latarkę. – Patrz – powiedziała. Zapaliła ją i skierowała na swój biały hełm. Hełm od razu pojaśniał, jakby sam świecił. – Mój hełm nie ma w środku żarówki – wyjaśniła. – Po prostu odbija światło latarki. Z Księżycem jest tak samo. On sam nie świeci. Oświetla go Słońce, a Księżyc odbija to światło w naszą stronę. Słońce jest jego latarką. Kuba pokiwał głową tak mocno, że hełm zjechał mu na nos.
Lecieli dość długo, bo Księżyc tylko wygląda na bliski. – Gdyby jechać do niego samochodem, bez żadnego postoju, podróż trwałaby kilka miesięcy – powiedziała Ola. – Prawie pół roku! Kuba policzył na palcach wszystkie kanapki, które zjadłby w takiej podróży, i wyszło mu, że zabrakłoby palców. Tekturka na szczęście była szybsza od każdego samochodu. Kuba przyklejał nos do okienka i patrzył, jak srebrne kropki kraterów robią się coraz większe, aż w końcu zamieniły się w góry, doliny i równiny pokryte drobnym jak mąka pyłem. Ola sprawdziła, czy Kuba dobrze siedzi, durszlak na czubku zabrzęczał wesoło, a rakieta zaczęła powoli schodzić do lądowania.
Tekturka osiadła miękko na szarej równinie. Wokół panowała cisza, jakiej Kuba nigdy wcześniej nie słyszał. Nie szumiał wiatr, nie śpiewał żaden ptak. – Na Księżycu nie ma powietrza – powiedziała Ola. – Dlatego nie ma wiatru ani dźwięków. Dobrze, że mamy hełmy. Wyszli ostrożnie po drabince i wtedy Kuba podskoczył. Poleciał w górę wysoko, bardzo wysoko, i opadał powoli, jak piórko. – Księżyc przyciąga nas o wiele słabiej niż Ziemia – zaśmiała się Ola. – Tutaj każdy jest mistrzem w skokach!

Skakali więc długo, aż zakręciło im się w głowach. Potem Kuba spojrzał pod nogi. W miękkim szarym pyle odbiły się ich buty: duże ślady Oli i mniejsze Kuby, jeden obok drugiego. – Rano wiatr je zdmuchnie? – zapytał. – Tutaj nie ma wiatru ani deszczu – odpowiedziała Ola. – Te ślady mogą zostać na miliony lat. Kuba zastanowił się chwilę, a potem bardzo starannie, krok po kroku, wydeptał w pyle wielkie serce. – Dla mamy i taty – wyjaśnił.
Dalej teren opadał w dół, do wielkiej okrągłej niecki. Takich niecek było wokół mnóstwo, małych jak talerzyk i ogromnych jak całe miasto. – To kratery – powiedziała Ola. – Bardzo, bardzo dawno temu na Księżyc spadały kamienie z kosmosu i zostawiały takie dołki. Ponieważ tu nie pada i nie wieje, kratery wyglądają prawie tak samo jak wtedy. Kuba zaświecił latarką w głąb najbliższego krateru i zobaczył, jak drobny pył lśni w jej świetle jak mąka.
Usiedli na brzegu krateru, żeby odpocząć. Niebo nad nimi było czarne jak aksamit, chociaż świeciło Słońce. – Dlaczego tu jest ciemno, skoro jest dzień? – zdziwił się Kuba. – Bo niebieskie niebo robi powietrze – wyjaśniła Ola. – Na Ziemi światło Słońca rozprasza się w powietrzu i dlatego niebo jest niebieskie. Tutaj powietrza nie ma, więc niebo zostaje czarne.
Wysoko nad horyzontem wisiała Ziemia, niebiesko-biała, z wirującymi chmurami. Była taka piękna i taka daleko, że Kuba nagle poczuł w brzuchu dziwne ściskanie. – Trochę tęsknię za domem – przyznał cicho. Ola objęła go ramieniem. – Wiem. Ja też troszkę. Ale popatrz: z tej strony Księżyca Ziemia prawie wcale nie zmienia miejsca na niebie. Wisi sobie ciągle w tym samym punkcie. Zawsze wiesz, gdzie jest dom. Kuba odetchnął. Od razu zrobiło mu się lżej.
Wrócili do Tekturki, zostawiając za sobą sznur śladów i wielkie serce. Kuba przyłożył latarkę do okienka i trzy razy mrugnął nią w stronę Ziemi, żeby mama i tata wiedzieli, że już lecą. – Trzy, dwa, jeden… start! – zawołała Ola. Księżyc pomachał im na pożegnanie srebrnym blaskiem, a niebieska kulka Ziemi rosła i rosła, aż zrobiła się zupełnie duża.
Tekturka wylądowała miękko na dywanie w ich pokoju. Kuba zgasił latarkę, Ola odłożyła hełmy na półkę, a gwiazdy za oknem mrugnęły do nich na dobranoc. – Odliczamy do snu – szepnęła Ola. – Trzy… dwa… jeden… I zanim doliczyli do zera, oboje już spali.