
Smoczek Iskrzynka
Iskrzynka nie chce latać
- Ages 4–5
- 5 min read
- Story 1 of 2
The text and illustrations were made with the help of artificial intelligence (AI).
We Wrzosowej Dolinie, gdzie zielone wzgórza są miękkie jak poduszki, a w ich zboczach widać okrągłe drzwi do smoczych jaskiń, mieszkała mała smoczyca Iskrzynka. Miała miętowozielone łuski, bladożółty brzuszek w paski, dwa krótkie, zaokrąglone różki i wielkie bursztynowe oczy. Jej skrzydełka były małe, brzoskwiniowe i wyglądały jak dwa listki. Kiedy Iskrzynka się cieszyła albo denerwowała, z noska wylatywały jej malutkie złote iskierki. Stąd właśnie wzięło się jej imię.
Iskrzynka mieszkała w przytulnej jaskini razem z dziadkiem Żarem. Dziadek był wielkim, starym smokiem o ciemnozielonych łuskach, z siwą czuprynką na głowie i szerokimi rdzawymi skrzydłami. Mówił powoli, uśmiechał się często i pachniał ciepłym kamieniem i macierzanką.
Tego ranka, kiedy niebo nad doliną było miętowe i brzoskwiniowe, wszystkie młode smoki pobiegły na Wzgórze Wiatrów. To tam uczyły się latać. Rozpędzały się po trawie, machały skrzydłami, odbijały się od ziemi i szybowały nad wrzosami, śmiejąc się i wołając do siebie.
A Iskrzynka schowała się za dużym, okrągłym kamieniem porośniętym mchem. W brzuszku czuła coś jak zimny, ciasny supełek, a łapki trochę jej drżały. „A jeśli spadnę? – myślała. – A jeśli wszyscy zobaczą, że nie umiem?” Z noska wypadły jej dwie nerwowe iskierki i zgasły w trawie.
Na kamieniu przysiadła jaskółka Śmigła, jej najlepsza przyjaciółka. Miała granatowy grzbiet, kremowy brzuszek i rdzawe gardełko. – Iskrzynko, czemu się chowasz? – zaćwierkała. – Z góry jest taki piękny widok! – Ja nie chcę latać – szepnęła Iskrzynka. – Nigdy. Śmigła przekrzywiła główkę. Nic nie powiedziała, tylko została obok, bo przyjaciółki czasem po prostu są obok.
Po chwili przyszedł dziadek Żar. Usiadł ciężko przy kamieniu, aż trawa westchnęła pod nim cichutko. Nie powiedział: „No, skacz!”. Nie powiedział też: „Inni już potrafią”. Patrzył tylko na dolinę i mrużył oczy od słońca. – Ładnie dziś wieje – mruknął. – W sam raz na podskoki. – Na latanie – poprawiła go smutno Iskrzynka. – Nie, nie – pokręcił głową dziadek. – Na podskoki.
Iskrzynka wyjrzała zza kamienia. – Dziadku, a ty się kiedyś bałeś? – Bardzo – odpowiedział dziadek. – Kiedy byłem taki mały jak ty, myślałem, że niebo jest za duże dla takiego smoczka. I wiesz, od czego zacząłem? Od trawy.
Dziadek wstał i przeszedł na miękką łatkę koniczyny za kamieniem, gdzie nikt ich nie widział. Ugiął łapy i podskoczył. Maleńko, ledwie nad źdźbłami. Jego wielki brzuch zakołysał się, a kiedy wylądował, w koniczynie rozległo się miękkie „puf”. Iskrzynka zachichotała, choć wcale nie miała na to ochoty. – Teraz ty – powiedział dziadek. – Tylko jeden podskok. Taki malutki jak ziarenko maku.
Iskrzynka stanęła w trawie. Supełek w brzuszku wciąż tam był, ale jakby trochę mniejszy. Ugięła łapki, wzięła wdech i… hop! Uniosła się ledwie nad czubki koniczyny i wylądowała miękko, jak na poduszce. Nic złego się nie stało. Trawa tylko połaskotała ją w brzuszek, a z noska wyfrunęły trzy złote iskierki. Tym razem wesołe.
– Jeszcze raz? – zapytała, sama sobą zdziwiona. Hop. Hop-hop. Hop! Z każdym podskokiem supełek w brzuszku robił się luźniejszy. Śmigła krążyła nad nią i ćwierkała: „Hop! Hop!”. A raz Iskrzynka podskoczyła tak wysoko, że jej brzoskwiniowe skrzydełka same się rozłożyły, tylko na mgnienie oka, jak dwa listki porwane przez wiatr.
– Widziałeś, dziadku? Skrzydła same się otworzyły! – Widziałem – uśmiechnął się dziadek Żar. – Twoje skrzydełka dziś się obudziły. Teraz już wiedzą, że mają bardzo dzielną właścicielkę. Zaczekają na nią, aż będzie gotowa.
Wieczorem młode smoki wracały ze Wzgórza Wiatrów i opowiadały o swoich lotach: kto szybował najdłużej, kto zrobił kółko nad stawem, a kto wylądował w kępie wrzosu. Iskrzynka słuchała i wcale nie było jej przykro. Ona też miała swoją opowieść: o koniczynie, o podskokach i o skrzydełkach, które same się otworzyły. Śmigła odprowadziła ją aż pod okrągłe drzwi jaskini. – Jutro też poskaczemy? – zaćwierkała. – Poskaczemy – obiecała Iskrzynka i ziewnęła tak szeroko, że aż wyleciała jej z noska jedna śpiąca iskierka.
Iskrzynka zwinęła się w kłębek pod ciepłym skrzydłem dziadka Żara i wypuściła z noska ostatnią, najmniejszą złotą iskrę. Iskra popłynęła pod sklepienie jaskini, mrugnęła jak gwiazdka i zgasła. – Dobranoc, dziadku – szepnęła Iskrzynka. – Dobranoc, mała Iskrzynko – mruknął dziadek Żar. I nad Wrzosową Doliną zrobiło się cicho jak w puchu dmuchawca.