
Polskie legendy na dobranoc
Smok Wawelski
- Ages 6–7
- 6 min read
- Story 1 of 2
The text and illustrations were made with the help of artificial intelligence (AI).
Był wiosenny wieczór i nad Krakowem różowiło się niebo. Na czerwonym dachu starej kamienicy wylądował bocian Florian. Miał białe pióra, czarne końce skrzydeł, długi czerwony dziób i czerwone nogi, a przez ramię przewieszoną małą lnianą torbę, z której wystawała zwinięta mapa. Wracał z dalekiej, ciepłej krainy do swojego gniazda i był już bardzo zmęczony. Obok niego przycupnął mały wróbel w szarej czapeczce i z czarnym śliniaczkiem pod dziobem. – Jestem Fruczek – zaćwierkał. – Mieszkam tu, na tym dachu. A ty skąd lecisz?
– Z daleka, z bardzo daleka – odpowiedział Florian. – A lecę do domu, pod Gniezno. Fruczek pomyślał chwilę i nastroszył piórka. – Mogę lecieć z tobą? Nigdy nie byłem dalej niż na Rynku. Florian zaklekotał wesoło. – Możesz. Ale pod jednym warunkiem: co wieczór będziesz słuchał jednej legendy. Rozwinął mapę, postukał dziobem w zakole rzeki i wskazał skrzydłem wzgórze, na którym stał zamek. – Dziś opowiem ci o smoku, który mieszkał tuż obok, pod Wawelem.
Dawno, dawno temu na wawelskim wzgórzu panował mądry król Krak, a pod wzgórzem, w głębokiej pieczarze nad Wisłą, zamieszkał smok. Był wielki, zielony i okrągły jak beczka, miał żółty brzuch, małe skrzydełka i rząd pomarańczowych kolców na grzbiecie. Najgorsze w nim było to, że ciągle był głodny. Wyjadał zapasy ze spichrzy, pałaszował kapustę z ogrodów, a kiedy wyłaził na łąkę, owce uciekały przed nim, gdzie pieprz rośnie. Gdy spał, chrapał tak głośno, że w całym mieście dzwoniły szyby, a z pieczary buchały kłęby dymu.
– Czy on był straszny? – zapytał Fruczek i przysunął się bliżej do bociana. – Był przede wszystkim łakomy i hałaśliwy – odpowiedział Florian. – Ale w Krakowie nikt już nie mógł spokojnie spać ani piec chleba, bo smok zawsze przychodził na zapach. Ludzie bali się wychodzić z domów, a dzieci nie bawiły się nad rzeką.
Król Krak bardzo się martwił. Wysyłał do pieczary najdzielniejszych rycerzy, ale smok tylko na nich chuchał dymem, aż kichali i wracali do zamku z osmolonymi nosami. Mieszczanie próbowali go przebłagać i stawiali przed pieczarą kosze jabłek i beczki miodu, ale smok zjadał wszystko w mgnieniu oka, oblizywał się i zaraz chciał więcej. Wreszcie król ogłosił na Rynku: – Kto sprawi, że smok odejdzie z Krakowa, dostanie ode mnie wielką nagrodę! Mijały dni, a nikt się nie zgłaszał.
W końcu do zamku przyszedł młody szewc Skuba. Miał rozczochrane włosy w kolorze słomy, niebieską lnianą koszulę, skórzany fartuch i czerwony tkany pas. Rycerze popatrzyli na niego ze zdziwieniem. – Ty, szewczyku? – zapytał król. – Ja, najjaśniejszy panie – ukłonił się Skuba. – Smok jest łakomy, a łakomczucha najłatwiej przechytrzyć. Nie potrzebuję zbroi, tylko skóry, igły i dratwy.

Skuba zabrał się do pracy. Przez cały dzień szył w swoim warsztacie skórzanego baranka. Wyszedł mu jak żywy: miał kręcone białe runo z wełny, cztery nogi i nawet zawadiacko zadarty ogonek. Ale w środku nie było ani kawałka mięsa. Skuba wypchał go żółtą siarką, która pali w język mocniej niż sto najostrzejszych papryczek. Gdy zapadł zmrok, cichutko zaniósł baranka pod samą pieczarę, postawił na trawie i schował się za krzakiem bzu.
Rano smok wystawił nos z jamy, pociągnął nim i oblizał się. Nie zastanawiał się ani chwili. Kłap! I baranek zniknął w smoczym brzuchu w całości. Po chwili smok wybałuszył oczy. W gardle paliło go jak nigdy w życiu, w brzuchu bulgotało, a z nosa buchały mu kłęby żółtego dymu. Popędził do Wisły i zaczął pić. Pił i pił, i pił. Brzuch rósł mu jak wielki balon, a woda w rzece opadała coraz niżej, aż wynurzyły się kamienie z dna.
– Wypił całą rzekę? – Fruczek aż otworzył dziób. – Prawie całą – zaśmiał się Florian. – Ale siarka paliła dalej. Wtedy smok czknął tak potężnie, że aż zatrzęsły się zamkowe wieże. Razem z czknięciem wypuścił z siebie całą wodę i cały dym, a potem rozpostarł małe skrzydełka i poleciał. Leciał na południe, daleko w góry, gdzie leży zimny śnieg i są lodowate jeziora. Tam mógł wreszcie ochłodzić gardło.
Mówią, że w górach bardzo mu się spodobało. Było cicho, nikt nie narzekał na jego chrapanie, a w strumieniach płynęła chłodna woda. Smok został tam na zawsze i już nigdy nie wrócił do Krakowa. W mieście tymczasem zapanowała wielka radość. Ludzie wyszli na ulice, grajkowie zagrali na skrzypcach i dudach, piekarze rozpalili piece, a dzieci znów biegały nad Wisłą. Król Krak wyprawił ucztę na cześć Skuby, a szewczyk dostał nagrodę i od tej pory szył buty dla całego zamku.
– A pieczara? – zapytał Fruczek. – Jest tam do dziś – odpowiedział Florian. – Ludzie nazywają ją Smoczą Jamą. Przy wejściu stoi smok z metalu, który co jakiś czas zieje płomykiem, żeby nikt nie zapomniał tej historii. Ale on akurat jest bardzo grzeczny. Fruczek popatrzył na wzgórze z zamkiem, które czerniło się na tle zachodu. Wcale już się nie bał. Zamek wyglądał teraz jak wielki, śpiący kot zwinięty nad rzeką. Pomyślał tylko, że spryt jest czasem lepszy niż najmocniejsza zbroja.
Florian zwinął mapę i schował ją do lnianej torby. – Legenda opowiedziana, mapa zwinięta. Dobranoc, Fruczku, dobranoc, stare miasto – zaklekotał cichutko. Fruczek wtulił dziób w piórka i zasnął, a nad czerwonymi dachami zapaliły się gwiazdy.