Back to the series

Klasyka na nowo

Czerwony Kapturek

  • Ages 4–5
  • 5 min read
  • Story 1 of 2

The text was made with the help of artificial intelligence (AI).

W dziupli starego kasztanowca, tam gdzie mieszkały książki, paliła się mała lampka. Sowa Bibianna poprawiła okrągłe okulary w złotej oprawce, otuliła się śliwkowym szalem i otworzyła wielką księgę o złoconych brzegach. Na poduszce obok usiadł Drobinek, mała szara myszka w czapeczce z żołędzia. – Dziś baśń o dziewczynce w czerwonym kapturku – powiedziała Sowa. – Tylko nie bój się wilka, Drobinku. Ten wilk był przede wszystkim łakomczuchem.

Dawno temu, na skraju wielkiego lasu, mieszkała dziewczynka, którą wszyscy nazywali Czerwonym Kapturkiem, bo nosiła czerwoną pelerynkę z kapturem, uszytą przez babcię. Pewnego słonecznego ranka mama zapakowała do wiklinowego koszyka drożdżowe ciasto ze śliwkami i słoiczek miodu. – Zanieś to babci, bo trochę niedomaga – powiedziała. – Idź prosto ścieżką, nie zbaczaj w gęstwinę i nie opowiadaj obcym, dokąd idziesz.

Las pachniał mchem i poziomkami, a ptaki śpiewały tak radośnie, że Kapturek podskakiwała w rytm ich piosenek. Nagle zza grubego buka wysunął się wilk: chudy, szary, z puszystym ogonem i bursztynowymi oczami. Pociągnął nosem w stronę koszyka. – Dzień dobry, panienko. Cóż tak pięknie pachnie? – Ciasto ze śliwkami dla babci – odpowiedziała Kapturek, zanim zdążyła pomyśleć. – Babcia mieszka w domku pod trzema dębami.

Wilkowi aż zaburczało w brzuchu. – A może zerwiesz babci bukiet? – zaproponował słodkim głosem. – Na łączce za strumykiem kwitną dzwonki i rumianki. Kapturek pomyślała, że babcia ucieszy się z kwiatów, i zboczyła na chwilkę ze ścieżki. A wilk tymczasem pognał na skróty, prosto pod trzy dęby.

Babcia siedziała przy oknie z robótką na drutach, kiedy zobaczyła, że przez ogródek skrada się szary ogon. Wcale nie wpadła w popłoch. Spokojnie odłożyła druty, wyszła tylnymi drzwiami i drobnym kroczkiem poszła do leśniczówki, po swojego sąsiada, gajowego. Wilk wślizgnął się do pustej izby, rozejrzał się za ciastem, a nie znalazłszy go, wpadł na pomysł. Włożył babciny koronkowy czepek, wsunął się pod pierzynę i czekał.

– Ojej – szepnął Drobinek i schował nosek pod łapki. – Spokojnie – uśmiechnęła się Sowa. – Ten wilk marzył tylko o śliwkowym cieście. Posłuchaj, co było dalej.

Kapturek zapukała do drzwi z bukietem w ręce. – Wejdź, wnusiu – odezwał się chrapliwy głos. W izbie było dziwnie cicho. Kapturek podeszła do łóżka i przyjrzała się babci. – Babciu, jakie ty masz duże uszy! – Żeby cię lepiej słyszeć. – Babciu, jakie ty masz duże oczy! – Żeby cię lepiej widzieć. – Babciu, a jaki ty masz długi nos! – Żeby lepiej czuć zapach ciasta – mruknął wilk i oblizał się pod czepkiem.

Wtedy Kapturek zobaczyła, że spod pierzyny wystaje szary, puszysty ogon. Serce zaczęło jej bić bardzo szybko i zrobiło jej się zimno w brzuchu. Babcia przecież nie miała ogona! Kapturek nie pisnęła ani słówka. Postawiła koszyk na stole, cofnęła się powolutku, krok za krokiem, i wysunęła się za drzwi.

Na ścieżce pod dębami stała już babcia, a obok niej wysoki gajowy z rudą brodą, w zielonym kapeluszu z piórkiem. Kapturek wtuliła się w babciny szal i dopiero wtedy poczuła, że drżą jej kolana. Gajowy wszedł do izby, stuknął kijem w podłogę i powiedział stanowczo: – Wilku, do lasu! I żebym cię tu więcej nie widział! Wilk wyskoczył przez okno, czepek spadł mu na trawę, a on pomknął między drzewa, aż zatrzęsły się paprocie.

Potem babcia nastawiła czajnik. Pili we troje herbatę z malinami i jedli śliwkowe ciasto, a gajowy opowiadał, jak sprytny bywa wilczy nos. Kapturek długo milczała, aż w końcu powiedziała cichutko: – To ja powiedziałam wilkowi, gdzie mieszkasz, babciu. Było mi głupio. Babcia przytuliła ją mocno. – A potem wypatrzyłaś ogon i nie dałaś się nabrać. Jestem z ciebie dumna. I już nigdy nie opowiem nieznajomemu, dokąd idę – postanowiła Kapturek, a w środku zrobiło jej się ciepło i lekko.

– Ja też nikomu nie powiem, gdzie jest nasza dziupla – szepnął Drobinek. – Chyba że tobie, Sowo. – Mnie możesz – zaśmiała się Bibianna. – Ja już wiem.

Sowa Bibianna zamknęła księgę o złoconych brzegach i przykręciła lampkę, a za oknem dziupli zaszumiały kasztanowe liście. – Baśń zasypia w księdze, a my w swoich łóżeczkach. Dobranoc – szepnęła. – Dobranoc – odpowiedział Drobinek i zwinął się w kłębek pod listkiem jak pod kołderką.

The end

Sweet dreams. Save the story for another night or pass it on.

Create a free account to save and download stories

We use strictly necessary cookies to keep you signed in and remember your language. With your permission we would also like to measure how the site is used. Cookie policy