
Klasyka na nowo
Czerwony Kapturek
- Ages 4–5
- 5 min read
- Story 1 of 2
The text was made with the help of artificial intelligence (AI).
W dziupli starego kasztanowca, tam gdzie mieszkały książki, paliła się mała lampka. Sowa Bibianna poprawiła okrągłe okulary w złotej oprawce, otuliła się śliwkowym szalem i otworzyła wielką księgę o złoconych brzegach. Na poduszce obok usiadł Drobinek, mała szara myszka w czapeczce z żołędzia. – Dziś baśń o dziewczynce w czerwonym kapturku – powiedziała Sowa. – Tylko nie bój się wilka, Drobinku. Ten wilk był przede wszystkim łakomczuchem.
Dawno temu, na skraju wielkiego lasu, mieszkała dziewczynka, którą wszyscy nazywali Czerwonym Kapturkiem, bo nosiła czerwoną pelerynkę z kapturem, uszytą przez babcię. Pewnego słonecznego ranka mama zapakowała do wiklinowego koszyka drożdżowe ciasto ze śliwkami i słoiczek miodu. – Zanieś to babci, bo trochę niedomaga – powiedziała. – Idź prosto ścieżką, nie zbaczaj w gęstwinę i nie opowiadaj obcym, dokąd idziesz.
Las pachniał mchem i poziomkami, a ptaki śpiewały tak radośnie, że Kapturek podskakiwała w rytm ich piosenek. Nagle zza grubego buka wysunął się wilk: chudy, szary, z puszystym ogonem i bursztynowymi oczami. Pociągnął nosem w stronę koszyka. – Dzień dobry, panienko. Cóż tak pięknie pachnie? – Ciasto ze śliwkami dla babci – odpowiedziała Kapturek, zanim zdążyła pomyśleć. – Babcia mieszka w domku pod trzema dębami.
Wilkowi aż zaburczało w brzuchu. – A może zerwiesz babci bukiet? – zaproponował słodkim głosem. – Na łączce za strumykiem kwitną dzwonki i rumianki. Kapturek pomyślała, że babcia ucieszy się z kwiatów, i zboczyła na chwilkę ze ścieżki. A wilk tymczasem pognał na skróty, prosto pod trzy dęby.
Babcia siedziała przy oknie z robótką na drutach, kiedy zobaczyła, że przez ogródek skrada się szary ogon. Wcale nie wpadła w popłoch. Spokojnie odłożyła druty, wyszła tylnymi drzwiami i drobnym kroczkiem poszła do leśniczówki, po swojego sąsiada, gajowego. Wilk wślizgnął się do pustej izby, rozejrzał się za ciastem, a nie znalazłszy go, wpadł na pomysł. Włożył babciny koronkowy czepek, wsunął się pod pierzynę i czekał.
– Ojej – szepnął Drobinek i schował nosek pod łapki. – Spokojnie – uśmiechnęła się Sowa. – Ten wilk marzył tylko o śliwkowym cieście. Posłuchaj, co było dalej.
Kapturek zapukała do drzwi z bukietem w ręce. – Wejdź, wnusiu – odezwał się chrapliwy głos. W izbie było dziwnie cicho. Kapturek podeszła do łóżka i przyjrzała się babci. – Babciu, jakie ty masz duże uszy! – Żeby cię lepiej słyszeć. – Babciu, jakie ty masz duże oczy! – Żeby cię lepiej widzieć. – Babciu, a jaki ty masz długi nos! – Żeby lepiej czuć zapach ciasta – mruknął wilk i oblizał się pod czepkiem.
Wtedy Kapturek zobaczyła, że spod pierzyny wystaje szary, puszysty ogon. Serce zaczęło jej bić bardzo szybko i zrobiło jej się zimno w brzuchu. Babcia przecież nie miała ogona! Kapturek nie pisnęła ani słówka. Postawiła koszyk na stole, cofnęła się powolutku, krok za krokiem, i wysunęła się za drzwi.
Na ścieżce pod dębami stała już babcia, a obok niej wysoki gajowy z rudą brodą, w zielonym kapeluszu z piórkiem. Kapturek wtuliła się w babciny szal i dopiero wtedy poczuła, że drżą jej kolana. Gajowy wszedł do izby, stuknął kijem w podłogę i powiedział stanowczo: – Wilku, do lasu! I żebym cię tu więcej nie widział! Wilk wyskoczył przez okno, czepek spadł mu na trawę, a on pomknął między drzewa, aż zatrzęsły się paprocie.
Potem babcia nastawiła czajnik. Pili we troje herbatę z malinami i jedli śliwkowe ciasto, a gajowy opowiadał, jak sprytny bywa wilczy nos. Kapturek długo milczała, aż w końcu powiedziała cichutko: – To ja powiedziałam wilkowi, gdzie mieszkasz, babciu. Było mi głupio. Babcia przytuliła ją mocno. – A potem wypatrzyłaś ogon i nie dałaś się nabrać. Jestem z ciebie dumna. I już nigdy nie opowiem nieznajomemu, dokąd idę – postanowiła Kapturek, a w środku zrobiło jej się ciepło i lekko.
– Ja też nikomu nie powiem, gdzie jest nasza dziupla – szepnął Drobinek. – Chyba że tobie, Sowo. – Mnie możesz – zaśmiała się Bibianna. – Ja już wiem.
Sowa Bibianna zamknęła księgę o złoconych brzegach i przykręciła lampkę, a za oknem dziupli zaszumiały kasztanowe liście. – Baśń zasypia w księdze, a my w swoich łóżeczkach. Dobranoc – szepnęła. – Dobranoc – odpowiedział Drobinek i zwinął się w kłębek pod listkiem jak pod kołderką.