Back to the series

Dinozaur Bruno w przedszkolu

Bruno idzie do przedszkola

  • Ages 4–5
  • 4 min read
  • Story 1 of 2

The text and illustrations were made with the help of artificial intelligence (AI).

Tego ranka Bruno obudził się wcześniej niż zwykle. W brzuszku coś mu trzepotało, jakby połknął małego motylka. – Dzisiaj idziesz do przedszkola – przypomniała mama i podała mu żółty plecaczek z naszywką w kształcie listka. W środku była kanapka z sałatą, jabłko i pluszowy żółwik, na wszelki wypadek. Bruno założył plecaczek, poprawił go na grzbiecie i spojrzał na mamę. – A ty pójdziesz ze mną? – Odprowadzę cię – odpowiedziała mama i owinęła szyję jasnoniebieskim szalikiem.

Szli ścieżką między wielkimi paprociami, tak wysokimi, że ich liście tworzyły nad głowami zielony dach. Słońce przeświecało przez nie złotymi plamkami. Na końcu ścieżki stał okrągły domek z zielonym dachem i żółtymi okiennicami. To było Przedszkole Pod Paprociami. Im bliżej byli, tym mocniej Bruno ściskał łapę mamy, a jego trzy małe różki chowały się coraz niżej.

W drzwiach czekała pani Lena. Była wysoka, bardzo wysoka, lawendowo-niebieska, i miała długą szyję, na której nosiła głowę wysoko jak latawiec. Ale kiedy zobaczyła Bruna, pochyliła tę szyję aż do samej ziemi, tak że jej łagodne oczy znalazły się tuż przy jego oczach. – Dzień dobry, Bruno – powiedziała ciepło. – Bardzo się cieszę, że przyszedłeś. Bruno schował się za mamą i przywarł do jej nogi. – Nie chcę – szepnął. – Mamo, nie idź. W oczach zakręciły mu się łzy.

Pani Lena nie ciągnęła go za łapę i nie mówiła, że duzi chłopcy nie płaczą. – Wiesz co? – powiedziała. – Mam tu coś, co czeka tylko na ciebie. Chcesz zobaczyć? Bruno zawahał się, ale ciekawość była troszkę większa niż strach. Pani Lena zaprowadziła ich do szatni. Na ścianie wisiał rząd wieszaków, a nad każdym był mały obrazek: chmurka, kamyk, ślimak, słoneczko. A nad jednym, zupełnie nowym, był zielony listek, taki sam jak na jego plecaczku. – Ten wieszak jest twój – powiedziała pani Lena.

Bruno dotknął listka nosem. Potem ostrożnie zdjął plecaczek i powiesił go na swoim wieszaku. Wyglądał tam, jakby zawsze tam wisiał. Mama uklękła przy nim. – Posłuchaj – powiedziała. – Najpierw będzie zabawa, potem obiad, potem odpoczynek, potem podwieczorek. A po podwieczorku przyjdę ja. Stuknęli się delikatnie różkami: stuk, stuk. To było ich pożegnanie. Mama pomachała w drzwiach i poszła. Bruno popłakał trochę przy oknie, a pani Lena stała obok, cierpliwa i ciepła, i nigdzie się nie spieszyła.

Po chwili do okna podfrunęła mała różowa pterozaurka z jasnoniebieskimi skrzydłami. – Jestem Zuzia – przedstawiła się. – Chcesz zobaczyć piaskownicę? Mamy tam koparkę z łupiny orzecha! Bruno pociągnął nosem i poszedł za nią. Razem zbudowali zamek z piasku, a Bruno wbił na szczycie małą paproć jak chorągiewkę. W kącie sali siedział oliwkowozielony stegozaur z pomarańczowymi płytkami na grzbiecie i przyglądał się im z daleka. Nie podszedł, ale chyba też trochę się uśmiechnął.

Potem był obiad i Bruno zjadł prawie całą zupę z zielonego groszku. Potem był odpoczynek na miękkich materacach z mchu. Bruno nie zasnął, ale leżał spokojnie i liczył: zabawa była, obiad był, odpoczynek też. Na podwieczorek dostali placuszki z jagodami. Bruno jadł je powoli i co chwilę zerkał na drzwi. A co, jeśli mama zapomni? Co, jeśli zabłądzi wśród paproci? W brzuszku znów zatrzepotał motylek.

I wtedy drzwi się otworzyły. W progu stała mama w jasnoniebieskim szaliku. Bruno zerwał się od stolika, aż zakołysały się placuszki, i pobiegł do niej najszybciej, jak umiały jego krótkie łapki. Mama przytuliła go mocno, mocno. – Wróciłaś! – zawołał Bruno. – Przecież obiecałam – odpowiedziała mama. – Mama zawsze wraca.

W drodze do domu Bruno opowiadał bez przerwy. O wieszaku z listkiem. O Zuzi i koparce z łupiny orzecha. O placuszkach z jagodami i o stegozaurze w kącie, który chyba też chciał się bawić. – Jutro też pójdę – powiedział na koniec. – Ale ty też przyjdziesz po podwieczorku? – Po podwieczorku – obiecała mama.

Wieczorem mama zgasiła lampę i stuknęła się z Brunem delikatnie różkami: stuk, stuk. – Mama zawsze wraca – szepnął Bruno. – Zawsze wracam – odpowiedziała mama. A wielkie paprocie za oknem kołysały się powoli, tam i z powrotem, aż Bruno zasnął.

The end

Sweet dreams. Save the story for another night or pass it on.

Create a free account to save and download stories

We use strictly necessary cookies to keep you signed in and remember your language. With your permission we would also like to measure how the site is used. Cookie policy