Back to the series

Fikołka i wielkie uczucia

Fikołka i wieża, która się zawaliła

  • Ages 4–5
  • 4 min read
  • Story 1 of 2

The text and illustrations were made with the help of artificial intelligence (AI).

W sobotę rano Fikołka usiadła na dywanie w swoim pokoju i wysypała z pudełka wszystkie klocki. Były tam czerwone kostki, niebieskie walce, żółte trójkąty i jeden zielony klocek w kształcie marchewki, który Fikołka lubiła najbardziej. – Zbuduję najwyższą wieżę na świecie – oznajmiła i wygładziła żółtą sukienkę w białe groszki.

Budowała bardzo długo. Kładła klocek na klocku, powolutku, z czubkiem języka wysuniętym z wielkiego skupienia. Kiedy wieża zaczynała się chwiać, Fikołka wstrzymywała oddech i czekała, aż znowu stanie prosto. Mama zajrzała do pokoju dwa razy i za każdym razem kiwała głową z podziwem. Na samym szczycie Fikołka postawiła zieloną marchewkę. Wieża sięgała jej już do czubków uszu, a uszy Fikołka miała naprawdę długie.

Właśnie wtedy przyszedł Tymek, jeżyk z sąsiedztwa, który chodził z Fikołką do jednej grupy w przedszkolu. Miał na sobie koszulkę w czerwono-białe paski i bardzo się spieszył, bo chciał zobaczyć, co słychać u Fikołki. – Ojej, jaka wysoka! – zawołał i podbiegł bliżej. Zahaczył łapką o brzeg dywanu, potknął się i… bum. Wieża zachwiała się raz, drugi, a potem wszystkie klocki rozsypały się po podłodze. Zielona marchewka potoczyła się aż pod łóżko.

Fikołka patrzyła na rozsypane klocki i czuła, jak coś gorącego rośnie jej w brzuszku. Rosło i rosło, aż doszło do policzków i do samych czubków uszu. Futerko nastroszyło się jej na grzbiecie, a łapki same zacisnęły się w piąstki. Tupnęła raz i drugi. – Zepsułeś! – wyrzuciła z siebie. – Wszystko zepsułeś! Tymek stał bez ruchu i miał bardzo okrągłe oczy. – Ja niechcący – szepnął.

Do pokoju weszła mama. Nie pytała, kto zaczął, i nie mówiła, że nic się nie stało. Uklękła przy Fikołce tak, żeby ich oczy były na jednej wysokości. – Widzę, że jesteś bardzo zła – powiedziała spokojnie. – Budowałaś tę wieżę cały ranek, a teraz leży na podłodze. To naprawdę przykre. Fikołka kiwnęła głową. Dobrze było usłyszeć, że ktoś rozumie. – Jestem zła jak… jak wielka wichura – mruknęła.

– Złość czasem jest jak wichura w środku – zgodziła się mama. – Nie trzeba jej wypuszczać na klocki ani na Tymka. Można ją powoli wydmuchać. Pokażę ci oddech-balonik. Mama położyła łapkę na brzuszku Fikołki. – Wciągnij powietrze nosem, długo, długo, aż brzuszek urośnie jak balonik. A teraz wypuść je buzią, powolutku, jakbyś chciała, żeby balonik odleciał daleko, za jabłoń.

Fikołka wciągnęła powietrze i brzuszek zrobił się okrągły. Potem dmuchnęła powoli: fffff. Za drugim razem gorąco zeszło jej z policzków. Za trzecim futerko na grzbiecie przestało się jeżyć, a uszy opadły miękko na plecy. Złość nie zniknęła całkiem, ale zrobiła się mała, nie większa od guzika. A z takim guzikiem można już sobie poradzić.

Tymek przez cały czas stał przy drzwiach. Teraz po cichu wyciągnął spod łóżka zieloną marchewkę i podał ją Fikołce. – Przepraszam – powiedział. – Bardzo mi się podobała twoja wieża. Fikołka popatrzyła na marchewkę, a potem na Tymka. – Wiem, że niechcący – odpowiedziała. – Ale byłam okropnie zła. – Ja też bym był – przyznał Tymek i trochę się uśmiechnął.

– To może zbudujemy nową? – zaproponowała mama. – Wszyscy razem. Usiedli w kółku na dywanie. Fikołka układała czerwone kostki, Tymek podawał niebieskie walce, a mama przytrzymywała wieżę delikatnie z boku, żeby się nie chwiała. Po chwili zajrzał też tata, poprawił okulary i dołożył żółty trójkąt w samym środku. Nowa wieża wyszła trochę krzywa i zupełnie inna niż pierwsza. Na szczycie znowu stanęła zielona marchewka.

– Teraz jest najwyższa na świecie – stwierdziła Fikołka. – I najweselsza – dodał Tymek. Wieczorem, kiedy Tymek wrócił już do siebie, wieża dalej stała obok łóżka. Fikołka leżała pod kołdrą i przyglądała się jej w świetle nocnej lampki. Myślała o tym, jak gorąca złość urosła w niej rano, a potem zrobiła się malutka jak guzik. I o tym, że Tymek naprawdę jest jej przyjacielem, nawet kiedy się potyka.

Potem Fikołka położyła łapkę na brzuszku i wzięła oddech-balonik: długi wdech nosem i powolny wydech, fffff. – Dobranoc, wszystkie moje uczucia – szepnęła. A jabłoń za oknem zaszumiała cichutko liśćmi, jakby odpowiadała: dobranoc, Fikołko. I Fikołka zasnęła.

The end

Sweet dreams. Save the story for another night or pass it on.

Create a free account to save and download stories

We use strictly necessary cookies to keep you signed in and remember your language. With your permission we would also like to measure how the site is used. Cookie policy