
Fikołka i wielkie uczucia
Fikołka i wieża, która się zawaliła
- Ages 4–5
- 4 min read
- Story 1 of 2
The text and illustrations were made with the help of artificial intelligence (AI).
W sobotę rano Fikołka usiadła na dywanie w swoim pokoju i wysypała z pudełka wszystkie klocki. Były tam czerwone kostki, niebieskie walce, żółte trójkąty i jeden zielony klocek w kształcie marchewki, który Fikołka lubiła najbardziej. – Zbuduję najwyższą wieżę na świecie – oznajmiła i wygładziła żółtą sukienkę w białe groszki.
Budowała bardzo długo. Kładła klocek na klocku, powolutku, z czubkiem języka wysuniętym z wielkiego skupienia. Kiedy wieża zaczynała się chwiać, Fikołka wstrzymywała oddech i czekała, aż znowu stanie prosto. Mama zajrzała do pokoju dwa razy i za każdym razem kiwała głową z podziwem. Na samym szczycie Fikołka postawiła zieloną marchewkę. Wieża sięgała jej już do czubków uszu, a uszy Fikołka miała naprawdę długie.
Właśnie wtedy przyszedł Tymek, jeżyk z sąsiedztwa, który chodził z Fikołką do jednej grupy w przedszkolu. Miał na sobie koszulkę w czerwono-białe paski i bardzo się spieszył, bo chciał zobaczyć, co słychać u Fikołki. – Ojej, jaka wysoka! – zawołał i podbiegł bliżej. Zahaczył łapką o brzeg dywanu, potknął się i… bum. Wieża zachwiała się raz, drugi, a potem wszystkie klocki rozsypały się po podłodze. Zielona marchewka potoczyła się aż pod łóżko.
Fikołka patrzyła na rozsypane klocki i czuła, jak coś gorącego rośnie jej w brzuszku. Rosło i rosło, aż doszło do policzków i do samych czubków uszu. Futerko nastroszyło się jej na grzbiecie, a łapki same zacisnęły się w piąstki. Tupnęła raz i drugi. – Zepsułeś! – wyrzuciła z siebie. – Wszystko zepsułeś! Tymek stał bez ruchu i miał bardzo okrągłe oczy. – Ja niechcący – szepnął.
Do pokoju weszła mama. Nie pytała, kto zaczął, i nie mówiła, że nic się nie stało. Uklękła przy Fikołce tak, żeby ich oczy były na jednej wysokości. – Widzę, że jesteś bardzo zła – powiedziała spokojnie. – Budowałaś tę wieżę cały ranek, a teraz leży na podłodze. To naprawdę przykre. Fikołka kiwnęła głową. Dobrze było usłyszeć, że ktoś rozumie. – Jestem zła jak… jak wielka wichura – mruknęła.
– Złość czasem jest jak wichura w środku – zgodziła się mama. – Nie trzeba jej wypuszczać na klocki ani na Tymka. Można ją powoli wydmuchać. Pokażę ci oddech-balonik. Mama położyła łapkę na brzuszku Fikołki. – Wciągnij powietrze nosem, długo, długo, aż brzuszek urośnie jak balonik. A teraz wypuść je buzią, powolutku, jakbyś chciała, żeby balonik odleciał daleko, za jabłoń.
Fikołka wciągnęła powietrze i brzuszek zrobił się okrągły. Potem dmuchnęła powoli: fffff. Za drugim razem gorąco zeszło jej z policzków. Za trzecim futerko na grzbiecie przestało się jeżyć, a uszy opadły miękko na plecy. Złość nie zniknęła całkiem, ale zrobiła się mała, nie większa od guzika. A z takim guzikiem można już sobie poradzić.
Tymek przez cały czas stał przy drzwiach. Teraz po cichu wyciągnął spod łóżka zieloną marchewkę i podał ją Fikołce. – Przepraszam – powiedział. – Bardzo mi się podobała twoja wieża. Fikołka popatrzyła na marchewkę, a potem na Tymka. – Wiem, że niechcący – odpowiedziała. – Ale byłam okropnie zła. – Ja też bym był – przyznał Tymek i trochę się uśmiechnął.
– To może zbudujemy nową? – zaproponowała mama. – Wszyscy razem. Usiedli w kółku na dywanie. Fikołka układała czerwone kostki, Tymek podawał niebieskie walce, a mama przytrzymywała wieżę delikatnie z boku, żeby się nie chwiała. Po chwili zajrzał też tata, poprawił okulary i dołożył żółty trójkąt w samym środku. Nowa wieża wyszła trochę krzywa i zupełnie inna niż pierwsza. Na szczycie znowu stanęła zielona marchewka.
– Teraz jest najwyższa na świecie – stwierdziła Fikołka. – I najweselsza – dodał Tymek. Wieczorem, kiedy Tymek wrócił już do siebie, wieża dalej stała obok łóżka. Fikołka leżała pod kołdrą i przyglądała się jej w świetle nocnej lampki. Myślała o tym, jak gorąca złość urosła w niej rano, a potem zrobiła się malutka jak guzik. I o tym, że Tymek naprawdę jest jej przyjacielem, nawet kiedy się potyka.
Potem Fikołka położyła łapkę na brzuszku i wzięła oddech-balonik: długi wdech nosem i powolny wydech, fffff. – Dobranoc, wszystkie moje uczucia – szepnęła. A jabłoń za oknem zaszumiała cichutko liśćmi, jakby odpowiadała: dobranoc, Fikołko. I Fikołka zasnęła.