
Jeż Nosek
Jeż Nosek i srebrny Księżyc
- Ages 4–5
- 3 min read
- Story 1 of 2
The text was made with the help of artificial intelligence (AI).
Na skraju cichego lasu, pod dużym liściem paproci, mieszkał mały jeż Nosek. Miał miękkie, jasnobrązowe kolce, kremowy brzuszek, okrągły czarny nos i czerwony szalik zrobiony na drutach. Bardzo lubił ten szalik, bo grzał szyję i pachniał domem. Każdego wieczoru, zanim poszedł spać, wychodził na chwilkę przed swój domek, żeby powiedzieć lasowi dobranoc.
Tego wieczoru niebo zrobiło się granatowe, a nad czubkami sosen wypłynął Księżyc – wielki, okrągły i srebrny. Świecił tak pięknie, że krople rosy na mchu błyszczały jak maleńkie latarenki, a każda gałązka miała srebrny brzeżek. Nosek wdrapał się na omszały pagórek i usiadł, żeby wszystko lepiej widzieć.
Wiedział, że to już pora spania. Oczka trochę go szczypały, a łapki zrobiły się ciężkie i powolne. Ale noc była taka ładna! Nosek trochę się martwił, że kiedy zamknie oczy, cała ta srebrna piękność gdzieś zniknie. A może las zostanie wtedy zupełnie sam, w ciemności, i nikt nie będzie go pilnował?
– Księżycu – poprosił cichutko – czy mógłbyś świecić trochę dłużej? Tylko troszeczkę. Ja jeszcze wcale nie chcę spać.
Księżyc uśmiechnął się łagodnie. Miał okrągłą, dobrą twarz i różowe policzki, jakby właśnie wrócił z długiego spaceru po niebie. Jego światło zsunęło się po pagórku i dotknęło kolców jeżyka, lekko jak piórko.
– Będę świecił przez całą noc, Nosku – odpowiedział. – Zawsze tak robię. Kiedy ty śpisz, ja pilnuję lasu.
– Całego lasu? – zdziwił się jeżyk. – Przecież on jest taki ogromny! Ma tyle drzew, krzaków i ścieżek, że ja nawet nie wiem, gdzie się kończy.
– Całego – powiedział Księżyc. – Zaglądam do nory, w której śpi twój przyjaciel, króliczek Kicek, i świecę mu przez szparkę, żeby miał jasne sny. Srebrzę strumyk, żeby szemrał cichutko jak kołysanka. Zaglądam do ptasich gniazd na sosnach, jednego po drugim, i sprawdzam, czy wszystkie pisklęta są przytulone do mam.
– A świetliki? – zapytał Nosek, bo właśnie kilka złotych iskierek przeleciało mu tuż nad głową i zatańczyło między paprociami.
– Świetliki to moi mali pomocnicy – zaśmiał się cicho Księżyc. – Ja świecę z góry, a one tutaj, na dole, między liśćmi i trawą. Razem widzimy cały las, od najwyższej sosny aż po najmniejszy kamyk.
Nosek patrzył i słuchał. Las wcale nie wydawał mu się pusty ani straszny. Był pełen śpiących domków: nor, dziupli i gniazd, a nad każdym z nich czuwało srebrne światło. Jeżykowi zrobiło się w środku ciepło i spokojnie, jakby ktoś otulił go drugim, jeszcze miększym szalikiem.
– A nade mną też będziesz czuwał? – zapytał jeszcze, szeroko ziewając.
– Nad tobą też, przez całą noc – odpowiedział Księżyc. – A jutro wieczorem znowu tu będę, w tym samym miejscu nad sosnami. Obiecuję.
Nosek powoli zszedł z pagórka. Szepnął dobranoc sosnom, strumykowi i świetlikom, a potem wsunął się pod swój liść paproci. Mech był miękki, szalik ciepły, a przez szparkę między liśćmi zaglądał srebrny promyk. Teraz Nosek już wiedział, że noc nigdzie nie ucieknie, a las nie zostanie sam.
Nosek zwinął się w ciepły kłębuszek. Ziewnął raz, ziewnął drugi i przymknął oczka. A srebrny Księżyc świecił nad lasem i szeptał cichutko: „Śpij, Nosku. Ja czuwam”.